Çiçekler seni söyler, ağaçlar serilir yollarına,
Kalbimin sevgisini çekip, atar kollarına.

Derelerin şırıltısına nağme verir taşlar,
Gönlümün feryâdıdır, gözlerimden boşalan yaşlar.

Aramıza çelikten duvar ören sıralı dağlar,
Ayrılığımıza bülbüller değil, güller bile ağlar..

Bu feryadı Kafdağı’nın ardından duymuşlar,
Süzülmek istiyorum sevgiliye, yol verin bana kuşlar.

Benim deryamda, bilmem ki, seni benden kim saklar,
Söyleyin! Öldü mü çiçeğim? Söyleyin bana yapraklar.

Susmak bilmiyor bugün gönlü kırık kalem,
Sarsıldı temelinden, sarsılmaz dediğim âlem...

H. Fehmi Çiçek
15 Mayıs 1996 - İstanbul